دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران ، M-alilou@tabrizu.ac.ir
چکیده: (5248 مشاهده)
مقدمه: بدریخت انگاری بدنی نرخ شیوع بالایی دارد و میتواند منجر به اختلال در عملکرد روزانه گردد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه طرحوارههای ناسازگار اولیه با نشانههای اختلال بدریخت انگاری بدنی با میانجیگری شفقت به خود بود
روش: روش پژوهش همبستگی با استفاده از تحلیل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان مجرد 35-18 سال دانشگاههای شهر تهران در سال تحصیلی 1401-1400 بود که تعداد 622 نفر به صورت نمونهگیری دردسترس (پاسخگویی به صورت آنلاین) از آنها انتخاب شدند. ابزار پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه نگرانی از بدشکلی استوزین و همکاران (1998)، فرم کوتاه پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ (1994) و فرم کوتاه مقیاس شفقت به خود ریس و همکاران (۲۰۱۱). برای تحلیل دادهها از روش معادلات ساختاری و نرمافزارهای SPSS نسخه 25 و AMOS نسخه 24 استفاده شد.
نتایج: نتایج نشان داد که اثر مستقیم و غیرمستقیم (با میانجیگری شفقت به خود) طرحوارههای حوزه «خودگردانی و عملکرد مختل» بر نشانههای بدریخت انگاری بدنی به ترتیب با اندازه اثرهای استاندارد شده 26/0 (05/0>P) و 14/0 (01/0=P) معنادار بود. همچنین اثر غیرمستقیم طرحوارههای حوزه «بریدگی و طرد» و «محدودیتهای مختل» با میانجیگری شفقت به خود بر نشانههای بدریختانگاری بدنی نیز به ترتیب با اندازه اثرهای 05/0 (05/0=P) و 17/0 (01/0>P) معنادار بود. در نهایت نتایج نشان داد که طرحوارههای حوزه های «دیگرجهت مندی و گوشبزنگی بیش از حد» و «بازداری» اثر مستقیم غیر مستقیم معناداری بر بدریختانگاری بدنی ندارند (05/0
نتیجه: در نظر گرفتن شفقت به خود به عنوان میانجی در رابطه طرحواره ناسازگار اولیه و نشانههای بدریخت انگاری بدنی، میتواند به تبیین اختلال بدریختانگاری بدنی کمک کند