مقدمه: پرستاران به دلیل ماهیت شغلی خود میزان استرس بالایی را تجربه می‌کنند. غفلت ازشناخت و مقابله با این استرس‌ها سبب عوارض جبران ناپذیری خواهدشد. بر این اساس، مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط بین استرس شغلی با راهبردهای مقابله‌ای در پرستاران بخش‌های ویژه گرگان انجام شد.

روش کار: مطالعه حاضر یک مطالعه توصیفی به روش همبستگی است که در سال 1393 انجام شد. ابزار مورد استفاده شامل پرسشنامه‌های: اطلاعات دموگرافیک، استرس شغلی پرستاران Expanded Nursing Stress Scale (ENSS) و سبک‌های مقابله‌ای لازاروس بود. محیط پژوهش شامل بخش‌های ویژه بیمارستان‌های دانشگاهی گرگان بود. 74 پرستار با روش نمونه گیری سرشماری مورد بررسی قرار گرفتند. داده‌های آماری با استفاده از نرم افزار SPSS ویرایش 16 و آمار توصیفی و استنباطی در سطح معنی داری 0/05> P تجزیه و تحلیل شد.

یافته‌ها: نتایج نشان داد میانگین سن شرکت کنندگان در مطالعه (6/33± 33/39) سال بود. بیشترین موقعیت استرس‌زا، درگیری با سوپروایزر (0/59± 2/65) بود و بیشترین راهبرد مقابله‌ای مورد استفاده، خویشتن‌داری (5 ± 14/18) بود. نتایج حاصل از تحلیل رگرسیونی نشان داد که عامل جنسیت (21/57= β و 0/014= P) و کار دربخش دیالیز (27/08= β و 0/001≥ P) پیش بینی کننده خوبی برای استرس شغلی است.

نتیجه گیری: با توجه به بالا بودن برخی ابعاد استرس در پرستاران مانند درگیری با سوپروایزر و همچنین وجود ارتباط بین استرس شغلی و عواملی چون کار در بخش دیالیز و جنسیت لازم است مدیران پرستاری تمهیداتی درجهت پیشگیری وکاهش استرس و حمایت کافی از پرسنل بکار بندند.