fa تأثیر اجرای برنامه مدیریت استرس بر اضطراب و تاب آوری کارکنان فوریت پزشکی تخصصي Special پژوهشي Research مقدمه: اضطراب و استرس یکی از مشکلات عمده در زندگی روزمره کارکنان فوریت پزشکی محسوب می‌شود. تجربه این عوامل تنش زا و عوارض ناشی از آن، می‌توانند موجب کاهش کیفیت کار و تمایل به ادامه خدمت فرد گردند. یکی از استراتژیهای مقابله‌ای در زمان رویارویی با این شرایط، استفاده از رویکرد تاب آوری است این پژوهش با هدف بررسی تأثیر آموزش مدیریت استرس بر میزان تاب آوری و اضطراب در پرسنل فوریت پزشکی طراحی و اجرا شد.<br> روش کار: این مطالعه نیمه تجربی در فاصله زمانی سالهای 1396-1395 بر روی کارکنان فوریت پزشکی شاغل در 176 پایگاه شهری و جاده‌ای اورژانس 115 تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی مشهد اجرا گردید. برای افراد حاضر در گروه آزمودنی، هشت جلسه کارگاه آموزش مدیریت استرس 45 دقیقه‌ای برگزار گردید. قبل و بعد از مداخله پرسش‌نامه‌های تاب آوری کانر و داویدسون و پرسشنامه اضطراب اشپیل‌برگر برای هر دو گروه تکمیل شد. از آزمونهای آماری تی زوجی، تی مستقل، من ویتنی، ویکاکسون و آنالیز کوواریانس جهت مقایسه‌های درون و بین گروهی در نرم‌افزار SPSS نسخه 16 استفاده گردید.<br> یافته‌ها: در این پژوهش، 82 نفر از کارکنان فوریت پزشکی با میانگین سنی 4/3 &plusmn; 2/28 سال و سابقه کار 7/2 &plusmn; 2/5 سال مورد مطالعه قرار گرفتند. نتایج نشان داد آموزش مدیریت استرس در گروه آزمودنی، موجب افزایش معنادار نمره تاب‌آوری (001/0 > P)، کاهش میانگین نمره اضطراب آشکار (001/0 > P) و همچنین کاهش میانگین نمره اضطراب پنهان (001/0 > P) گردیده است.<br> نتیجه گیری: آموزش مدیریت استرس می‌تواند در کاهش میزان اضطراب و افزایش تاب آوری کارکنان فوریت پزشکی نقش قابل قبولی ایفا نماید. از آنجا که کمتر شدن تنش شغلی این افراد می‌تواند باعث ارائه خدمات بهتر بالینی توسط آنها شود، لذا ضروری است از این استراتژی‌های مؤثر برای کاهش تنش شغلی و افزایش تاب اوری استفاده گردد.<br> &nbsp; <strong>Introduction:</strong> Anxiety and stress are of the major problems in the daily lives of emergency medical staff. The experience of these stressors and their complications can reduce the work quality and the desire to continue cooperation. One of the coping strategies when confronted with these conditions is to use a resilient approach. The current study aimed at investigating the effect of stress management training on resilience and anxiety of emergency medical staff.<br> <strong>Methods:</strong> The current quasi-experimental study was conducted on medical emergency staffs worked at 176 urban and rural emergency stations affiliated to Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran. Eight 45-minute stress management training workshop sessions were held for the intervention group. Before and after intervention, the Conner and Davidson resilience scale and the Spielberger anxiety inventory were completed for both groups. Paired samples t test, independent samples t test, the Mann-Whitney, and the Wilcoxon signed-rank test, and covariance analysis were used in SPSS version 16 for intra- and inter-group comparisons.<br> <strong>Results:</strong> In the current study, 82 medical emergency staffs with the mean age of 28.2 &plusmn; 3.4 years and mean work experience of 5.2 &plusmn; 2.7 years were enrolled. The results showed that stress management training in the intervention group caused a significant increase in resilience score (P < 0.001), a significant reduction in the mean state anxiety score (P < 0.001), and a decrease in the mean score of hidden/trait anxiety (P < 0.001).<br> <strong>Conclusions:</strong> Stress management training can play a considerable role in reducing anxiety and increasing the resilience of medical emergency staff. Since the lower job stress can lead to providing better clinical services, it is necessary to use these useful strategies to reduce occupational stress and increase resilience in medical emergency staff.<br> &nbsp; کارکنان فوریت پزشکی, تاب آوری, مدیریت استرس, اضطراب Stress Management, Anxiety, Resilience, Medical Emergency 46 53 http://ijpn.ir/browse.php?a_code=A-10-1094-1&slc_lang=fa&sid=1 Razieh Froutan راضیه فروتن froutanr@mums.ac.ir 2790031947532846007281 2790031947532846007281 Yes School of Nursing and Midwifery, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران Najmeh Mahroughi نجمه محروقی n.mahrughi@gmail.com 2790031947532846007282 2790031947532846007282 No School of Nursing and Midwifery, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران Javad Malekzadeh جواد ملک زاده malekzadehj@mums.ac.ir 2790031947532846007283 2790031947532846007283 No School of Nursing and Midwifery, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران Seyed Reza Mazlom سید رضا مظلوم mazlomr@mums.ac.ir 2790031947532846007284 2790031947532846007284 No School of Nursing and Midwifery, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران