|
اثربخشی درمان هیجانمدار بر ابرازگری هیجانی و انگیزههای فداکاری در زنان متاهل با اضطراب بالا
|
سیما حسین پور کهواز   ، سیده زهرا علوی* ، مسعود شهبازی |
| گروه مشاوره، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. ، zahra.Alavi@iau.ac.ir |
|
|
چکیده: (43 مشاهده) |
مقدمه: اضطراب نقش موثری بر عملکرد فردی و زناشویی افراد دارد؛ بر این اساس اجرای مداخلات روانشناختی در این افراد ضرورت برخوردار است. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان هیجانمدار بر ابرازگری هیجانی و انگیزههای فداکاری در زنان متاهل با اضطراب بالا انجام شد.
روش کار: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون_ پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماه بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان متاهل با نشانگان اضطراب مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر اهواز در سال 1404 بود. انتخاب نمونهها به روش نمونهگیری هدفمند انجام شد و 50 نفر از آنها انتخاب شدند و به روش تصافی ساده در دو گروه آزمایش (25 نفر) و کنترل (25 نفر) جایگذاری شدند. جهت انجام این پژوهش از سیاهه اضطراب بک (BAI)، پرسشنامه ابرازگری هیجانی (EEQ) و سنجۀ ادراک رفتارهای فداکارانه (PSM) استفاده شد. گروه آزمایش طی 9 جلسه 45 دقیقهای به صورت فردی تحت مداخله قرار گرفتند. تحلیل دادهها به روش تحلیل واریانس اندازهگیری مکرر انجام شد.
یافتهها: یافتهها نشان داد که بین گروهها در متغیر ابرازگری هیجان مثبت (01/0=P، 70/8=F)، ابرازگری صمیمیت (01/0=P، 88/13=F)، ابرازگری هیجان منفی (01/0=P، 07/9=F)، انگیزه فداکاری اجتنابی (01/0=P، 06/10=F) و انگیزه فداکاری استقبالی (01/0=P، 52/13=F) تفاوت معنادار وجود داشت (05/0>P).
نتیجهگیری: در مجموع میتوان نتیجه گرفت که درمان هیجانمدار نقش موثری بر افزایش ابرازگری هیجانی و انگیزه فداکاری استقبالی داشته است و در مقابل نقش موثری بر کاهش انگیزه فداکاری اجتنابی در مقایسه با گروه کنترل داشته است.
|
|
| واژههای کلیدی: درمان هیجانمدار، ابرازگری هیجانی، انگیزههای فداکاری، اضطراب |
|
|
|
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي
دریافت: 1404/11/17 | پذیرش: 1405/3/10 | انتشار: 1405/3/10 | انتشار الکترونیک: 1405/3/10
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال پیام به نویسنده مسئول |
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
